Üşüyen eller, titrek dudaklar, soğuk ayak topukları....
Kimyam değişiyor ara ara, ve kalbime soğuk damgalar vuruluyor görünmeyen bir gölge tarafından. çok mu melankoliye bulanıyorum diyorum bazen...
Sonra umursamazlığımı aklıma getiriyorum, yapay oluyor. Çünkü onu aklıma getirişimdeki çabam bazı şeyleri umursadığımı gösteriyor bana.
Neden yüzüm solgun, ellerim buruşuk.. Yaşlı desen değil bedenim..
Ve ruhum, sanki bazen kezzapların içine yatırılıyor gibi acıyorum gözlerinde büyürken, ve sanırım ben gözlerinde büyüyerek yaşlanıyorum....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder